در قافله ی عشق تو جلودار منم

در محفل عشق تو غمخوار منم

دیدی که سر عشق تو بیمار شدم

در دادگه عشق تو بر دار شدم

زان پس دگر از عشق تو امید نبود

منظره ی سبز عشق تو در دید نبود

عاقبت زین همه عشق تو بندم دیدار

از سختی عشق تو سخت است گفتار

هنوز نمیدانم چرا در این شهر شلوغ عاشق تو شدم گاهی راه رفتنم دست خودم نیست پاهایم آنجایی میروند که دلم دستور میدهد نمیدانم چرا حالا که تنها هستم میروم سمت بستنی فروشی چند دقیقه خیره میشوم بعد چیزی سفارش نمیدهم و باز میگردم وقتی از پارک میگذرم نمیتوانم سرم را بالا بگیرم شیرینی های زندگی هم تلخ جلوه میکند پاهایم سنگین میشوند راه رفتن اذیتم میکند نه این که دردی داشته باشم دردم با خاطراتت عجین شده کاش بجای اینکه مرا از پا دربیاوری به پایم میماندی

از خودم فرار میکنم تمام هستی ام را در کوله پشتی بر پشتم گذاشته ام و در جاده تنهایی آنقدر قدم برمیدارم تا که تمام شود برای رسیدن به تو خود واقعی ام را نمیخواهم میخواهم آنگونه که میخواهی باشم هر چقدر که جلوتر می آیم با کم شدن فاصله خودم را فراموش میکنم همینطور که می آیم از کوله پشتی ام احساسات گذشته ام نسبت به همه چیز و همه کس بر زمین می افتد و من باز بی تفاوت میگذرم آخرین چیزی که بر زمین افتاد زندگی ام بود تمامش در دره ای عمیق افتاد آنقدر دور شد که دیگر نمیتوانستم ببینمش حال به تو رسیده ام با دستان خالی فقط در من شوق وصال تو باقی مانده مرا میخواهی ؟ در طول

مثل اقیانوس بودی
و من مثل باران
از آسمان برای تو فرود آمدم و هیچ تغییری در تو بوجود نیامد
من تمام شدم
ولی ذره های وجودم هنوز در توست
امیدوارم هنگام اوج گرفتن آنها را بدست صخره ندهی
تنها یادگار من هستند
حال خواسته ای ازت دارم
هنگامی که قایقی را در بغل گرفتی حداقل دور از چشمانم باشد

خورشید میتابد ماه مهتاب به پا میکند باد میوزد باران میبارد و من عاشقی میکنم در تمام فصل ها آن ها همه برای تمام اهل زمین و من فقط برای تو که در قلب من به اندازه تمام اهل زمینی به عظمت آنان نیستم ولی وسعت عشقم به تو بیش از آنهاست از تمامشان احساسی گرفته ام برای فدا کردن به تو این احساسم فاصله نمیشناسد حتی با ندیدنت شعله ور میشود نمیدانم اسمش را چه میگذاری ولی من بهش میگویم وسعت عشق